H¥P€RNOVA
LØok at the Sky... U will See millions of Stars . . .
توی بد پیله ای گرفتار شدم و پديده ى سرنوشت ساز كنكور، فعلا" اينجا رو هم قراره برام كمرنگ تر و كمرنگ تر كنه، تا 2 ماه و نيم ديگه نمى خوام پستى ارسال كنم ولى در صورت امكان پستاى زیبای شما رو مى خونم ;) - به اميد موفقيت همه. . . سریع تر از تصورش ... می دوید کاری نداشت ، در شعاع گام هایش ، چه می گذشت ... او ، هرچه تلاش در چنده داشت را ... صرف دوری از مرد لاغر اندام ِ پاکوتاهی کرد که با یک دیانای 54 ژرمنی ... قصد جانش داشت ، به زحمت خودش را به انتهای کوچه ای گشاد رساند به اولین خانه ای که رسید ... با تمام تنش ... نقش درب فلزی پت و پهنی شد ، محض رضای خدا ... یک وجدان خواب آلود هم ، آن سمت نبود ... شاید هم بود ... ولی ... نعره ی فرار او ... ترساندتش ، آن وقت صبح ... خلوت ترین ساعت کوچه ی گشاد هر که بود ... ساعت خود را برای مردن ... تنظیم درستی نکرده بود ، واضح تر از لرزش دستانش ... مشخص بود صاحبخانه ... طاقت این همه اتفاق را ، یکجا نداشت و نپسندید ، درب را برای کسی با این سطح ِ بی ملاحظه گی ، باز کند ... و نکرد ، این آخرین شانس سوخته ی امروزش شد نفس سنگین مرد و سایه ی ظریف تفنگ در یک قدمی اش ... آرام و بی صدا ... ایستاد برگشت لاغر ِ پاکوتاه ... هن هن کنان ، یکی از چشمان درشتش را درون سوراخ کوچکی تا مگسک کشاند و زیر لب گفت : آهان ... خوب گرفتمت ... ، او ، ته مانده ی امیدش را هورت کشید ... سرش را بالا گرفت ... و مانند دلاوری بزدل ... تمام کوچه را در نگاهی کشیده و حریص ... گذراند زندگی ... تمام چشمانش را پر کرده بود ... و مشامش را ... و حتی گوش هایش را اصلا" این زندگی ... مثل باقی چیز ها نبود ... که بتوان راحت با او از در جدایی ، حرفی گفت یا ... جایی را ، از شیرینی نام نحسش ... خالی گذاشت ، و تلق ... ، کوچه ای باریک ، در حدود محله ای شلوغ درب یاسی خاک گرفته ای ، با جیری بریده ... تا نیمه باز شد مرد چاق ِ کوتاه قامتی ... چابک تر از خیال همه ی لاغر ها و یا حتی چاق ها سرش را از لای درب نیمه باز ... بیرون کشید گویی چهره اش برای صبح های خواب آلود با غروب ِ شادی خیز ... تفاوت مقرضانه ای نمی گذاشت ، پای چپ چابک مرد ... به جسمی نرم ، گیر کرد کفش ِ پر طمأنیه اش را کنار کشید ... مانند تمام آن هایی که تخم خانه هایشان ، وسط میدان مین بزرگی ، رشد کرده است ، و پنجره هایشان ... از منظر گشاد لوله های خمپاره می گذشت ... که در نبود مهمات منظری تأسف بار ... به هر جانداری ... می گشاد باز گشته است ، جسد بی جان موشی زشت و کشیده ، با دهانی باز ... و تنی خون آلود ... مثل یک تیکه نان بیات ِ لگد خورده از باد ... و تو سری خورده از باران ... زیر پای چپش ... سلامی مشمئزانه رساند ، مرد چاق ... با تکه ای پارچه ... ژنده تر از تخیل صوفی ... موش را تا کنار گودالی رساند همچون دیوی با چشمانی که تا شبکیه ای بی هویت ... پر شده از مرگ و او را در غار دیو های هم نسلش در گریزگاه فامیلی ... پرتاب کرد ... +: می دونم زیادم جالب نیست ولی خب .. که من خموشم و او در فغان و غوغاست گذر زمانی این چنین سرگیجه آور ... ناگهان به امید کلمه ای ایمان می آوری تو سزاوار یک کلمه ای که من آن را فراموش کرده ام پی آمد کتابی که از آغاز کلمه بود و کلمه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ بود +: خسته ام باز دریا در دستان توست تو آن را به کسی میدهی تا بر سر قرار هر دوره به تو جرعه ای از آن بخشد ، تا سیراب گردی تا دریایت به جا ماند ، اما در روزی نه چندان دور خواهی دید نه از دریا ، جرعه ای مانده است و نه از سیرابی ، نشانی باقی است ، احمقانه است ... باور کن ... نفهمیدم نقشه اشتباه است یا چشـم هایم درست نمی بینند...... هی که میخندی به بهت من ، تو دیروز منی و من فردای تو صدای رعد و برق با سوت قطار در هم آمیخته.گنجشکان اینجا هم احساس دارند و کلاغانشان عقل! در مکانی عجیب لانه کرده ایم همه مان.........
وقتی از نگاه تو سیر و دلگیر است
زمخت است ، دستان پینه بسته ی زمان
برای گرفتن حقیقت لحظه ها
چه می شد مگر ، ساخته هایمان ، دنیایمان نبود ؟
چه می شد مگر ؛ ساعت دیواری اتاق از خواب بیدار می شد و می گفت :
سکون دگر بس است
اندیشه مسیر تو را می خواند ؟
چه می شد مگر ، وام دار نگاه خزان نبودیم
و عاشقانه با جام سپید زمستان , مست می شدیم ؟
چه می شد مگر ؛
تارک افلاک ؛ خانه ی قدسیان نبود
تا نگاه های پر نیش خود را بر تن ملول زمینیان جا نمی کردند ؟
چه می شد مگر ، زاده ی انسان نمی شدیم
تا این جنیان پر حیله ؛ همواره منت عظیم ساده لوحی پدرمان را
بر ما روا نمی داشتند ؟
همین اندازه پاهای خود را دوست می دارم
که کفش هایم را دلتنگ بر می گزینم
| Design By : Night Skin |
قصه ى فردا را
واج آرايى مى كنم
،،،
این احمقانه است
و من
برخی کارهای احمقانه را
به شیوه ای دوست داشتنی
تکرار می کنم
،،،
اینجا
هیچ ردی نمی ماند
جز ...
اثر مورب نگاه هایتان
و سایه ی عبوث لبخند هایتان
،،،
بزرگ شدن ... درد دارد
اما
دردش ...
چون تمام سختی ها دگر
عادت می شود
و این
بدترین قسمت
ماجرای بزرگ شدن است ...
،،،
من ... آسمان
من ... زمین
تو ... باران
تا ابد
از من تا من
دور بودن ...
ملالی نیست
،،،
از یاد رفته ی خموش
غمین مباش
کرم ها
در پیله های فراموشی
پروانه می شوند
Authors
